|
Vortexes, puzzles and vertigo: A critical Assessment of the New Museum of the Acropolis by Anthony C. Antoniades |
||||||||||||||||||||||||||||||
|
Fate had in store for civilization a childish literal interpretation of the Parthenon, by means of a glass box cage on the third floor of a new Museum by the foothills of the Acropolis of Athens. This most questionable box that attempts to stimulate the “ideal”, just two hundred meters away from the original, is to be found at the end of a questionable functional procession of display and an assembly of spatial experiences in Vertigo and Vortex ; and all this, under a well covered long-range agenda of intellectual perversion and architectural “murder”; because it is perverse to display arrogance and violence against the world heritage and it is murderous to deceive and set the stage for the destruction of another’s culture… This vortexes, puzzles and vertigo Starchitectural “symphony”, starts with "A boxing game": The ancient ruins and the new building are obviously at war, immediately upon entering the museum precinct from the Makriyanni street entry. The new building crashes with its volume and leaves no room to the ancient finds to “breath”. In the struggle, the asphyxiating “old” devours the “new”, while the two, sweat in torture ! There is lack of proportion and equilibrium; everything is cramped by the north-eastern corner of the new building (Ventilation of the Metro, ancient remains, honeycomb concrete wall, flying corner of glass cage box on the top floor). It is an aesthetics of the outdoors in “crashing and war”, making visually and experientially unacceptable the access to the new Museum from the Makriyanni street , causing an environmental psychological atmosphere of depression, particularly vivid in winter months. The absence of sun and the disproportionate (and illegal) building height, make a canyon-like dark and potentially dangerous entry from this side (wet marbles and moisture on glass windows of the floor). The only relief in all this, are the copies of two Caryatides by the Byzantine red conchs of the entrance to the Weiler building to the right. In their clumsy naiveté, they are the only reminders the visitor is in Greece..
A hint of Vortex is first encountered under the canopy just before the main building entrance; Here we have a design assembly, of shapeless origin and the undo exhibitionism of gargantuan structural elements; a questionably dynamic gigantic gesture in opposition to a pitiful adjacent interior; Because the triangular “baklava-like” entry hall space just behind the entry glass is miserably “small”, uncomfortable, filled with columns. The dynamics of the architectural elements here , the shape of the space in relationship to the density of columns, the interior perspective and the overall form of the plan, lead you elsewhere(the tendency is to move to the left), and there is need of “graphics” on the floor to lead you to the circulation proper.
The yellow toes on the floor, eventually lead to the main interior “up-hill” axis , which is bracketed by the two longitudinal cores of the building; It is a spatial condition of “gothic origin”(color proportions and textures) of Vertigo and Vortex. A glass floor grid, from one wall to the other, supported by structural grid below and large cylindrical round columns are the real culprits. The glass plates, appearing particularly “thin” in comparison to the supporting beams below and the exceedingly strong round columns that disappear in the tartarean chaos below, causes unprecedented feelings of spatial discomfort and vertigo, particularly at the beginning of the uphill procession.
It appears though that the whole complex has taken no account of all the stages of life of the users; The exterior grounds , the discomfort of the steps (step-riser proportions) and the way the very long steps meet the ramp at the eastern side of the canopy just north of the Weiler building, are traps to accidents. A “a ramp ought to be clearly a ramp”, not play in form and sculpture when the elderly and the handicapped are at stake.
The “Gothic vertigo-track monumentality” of the
interior axis mentioned above, leads to nothing spatially special, to
nothing sacred; there is no “focus”, no “node” , no “receiver”; There is
instead an abrupt transition to a mundane world, defined by a long zigzag
wall, much resembling the dentures of a shark.
Immediately on our right, upon the arrival on the landing, statues of ancient Kores, overwhelmed by Karnack-like proportioned concrete columns, appear as if they just got on the roofs of the Athenian apartments in the background to dry their laundry. Anyone who may have seen these maidens in their old location near the Parthenon, will definitely long the human scale, the team spirit and the warmth of their chorus assembly. A feeling of punishment, loneliness and chill now prevails…
Vertigo and vortex , fear and annihilation , the absence of being in flesh and spirit! There is total absence of anything one could understand as of “Greek value” in architecture. “Scale”,”Proportion”,”rhythm”,”spirit”,light, detail, shade and shadow, breeze and the pleasant. The Greek context of Human scale, landscape and climate, are absent, totally missing from this project. And if all of the above are considered from an “environmental psychology point of view”,then one could easily argue that the “Greek values” of design have been “radically” assassinated …Mr.Tschumi, the designer-Architect of the building (the architects being officially Bernard Tschumi and Michalis Photiades) , is apparently in line with his earlier in life belief that “To really appreciate architecture, you may even need to commit a murder” and that “Architecture is defined by the actions it witnesses as much as by the enclosure of its walls. Murder in the Street differs from Murder in the Cathedral in the same way as love in the street differs from the Street of love.Radically.”(see Bernard Tschumi,”Architectural Manifestoes:Three Spaces, in “Α+U”(Architecture and Urbanism) ,1980:6,p.63), The architect has apparently done all of the above, and much like the illustration he presented in the above publication to demonstrate his beliefs graphically, a recent cartoon in an Athenian weekly, suggested the spatial details of the NMA project, as potential receivers of suicide attempts (see: “To Pontiki”, 27Sept.07,p.36…Three months later we had a suicide attempt out of the window of the former secretary of the ministry of culture, but nobody as of this writing has told us if this might have anything to do (and)with the NMA, with which the victim was decisively involved).
…Setting the stage for “murder”, and popular commentary (Sources: “A+U”,80:6,p.63, and “To Pontiki”,27/9/07,p.36). Tschumi never gave credit ,at least as far as I am aware of , to the precedents of his collage ; to the Philip Johnson glass house, to the parti and the glass box on the third floor of the Pinneau museum by Tadao Ando in Paris (not yet –and perhaps never to be built), to the Museum of Orsay in Paris by Gae Aulenti, particularly to the glass floor in the exhibition area of the Paris Opera humongous model by Tony Garnier, and finally to the columns of Karnack…. If an architectural student does not give reference to precedents, and particularly to the specific elements he “copied”, he may be accused of plagiarism and flank the course, or even expelled from an architectural program; Mr.Tschumi has offered abundantly and without measure, what Gae Aulenti had initiated with measure and reserve . Finally, and more critical in the realization of this Design crime, as evidenced by the result we had the chance to visit , is that Bernard Tschumi apparently avoided the services of an environmental psychology expert; Furthermore, it is more than evident , he did not possess the inner capability to see in advance that the proportions of his architectural sections would not promote other but feelings of Vertigo and vortex, and other adverse psychological effects, such as fear and hesitation….or generate nightmares of “jumping out of the window”….. I don’t think one ought to go beyond at this stage; I really hope the Elgin marbles return, and look forward to complete and hopefully revise my assessment at the completion of the project, when it will open to visitors in its entirety; But as a critic, a former teacher and an architect myself, I can’t understand how an architect, who operates under the code of the American Institute of Architects, permits his clients to open the building prior to its total construction and prior to a final occupancy permit of the building has been granted; Isn’t it strange, that the architect permitted the building to open for the public,even for a few days, with access from the secondary street, and with the pretext to offer the “young and the old” a glimpse of what the museum and the finds were about, when the cranes in the site, working or not, were still flying over the heads of the public?
There is no doubt there was promotional expediency in all that, and I believe it was highly inappropriate; Because this forced people to see the back sides of the two buildings on the construction site, currently under threat of demolition, and instill a negative public opinion regarding them; These two buildings that according to the competition brief were supposed to be retained and taken into consideration by all the participants (except by Tschumi of course),were condemned to demolition, by an unfair and highly questionable vote of the archaeological authority (KAS: central archaeological council), despite the outcry of citizens, intellectuals, architects and foreign experts, the ICOMOS included.; If this eventually happens, the D.Areopagitou street will lose a good part of its front and the museum ,even in its air-craft carrier glassy existence will lose the only "Greek quality” it now possess, that is, “to be discovered after the turning of a corner”. It is obvious that Bernard Tschumi, and apparently the jurors of the competition committee who gave him the award, never read or paid attention to the article “Greek Islands: a Case Study in the metaphysics of Architectural Detail”, also published in the “A+U”of 80:6, pp.39-58 , just before his own “architectural murder” promotional dissertation. NO, he actually took his revenge for the tiny little church from Pyrghi-Chios on the cover, 25 years later….
If the two buildings are demolished, those “tourists”exiting the museum will leave Greece with the memory of a humongous “arrow-head”canopy piercing the Parthenon from below….actually not bad as a constant reminder of the murder …. Vertigo, puzzles and vortexes in the service of architectural “murder”. Radically! …Cheers !!! Anthony C.Antoniades,AIA © : Anthony C.Antoniades/Α.Κ.Αντωνιάδης Photos by the author and from his personal archive. 9 Jan 2008 Notes: My interest and qualification to speak on this subject goes back to 1977, when I participated in the first Panhellenic competition and received one of the “purchase awards” for the NMA building (A.C.Antoniades, Architect, collaborators: my fourth year design students at UTA, David Browning(+),Aaron Farmer and Daron Tapscott).Sensing the highly political dimension of the project, the subsequent inflation of the building program, the inappropriateness of the site(s) and the conflict that existed between the size and scale of the proposed building and the sacredness of the place, I abstained from participating in the three subsequent competitions; I participated instead , as an independent student, “free-voice” academic critic and advocate against what I believed to be undo acts against the world heritage. I strongly believe this project and the political dynamics that eventually shaped it, constitute a significant case for the study and advancement of research on the broader subject of what I have called “the aesthetic and architectural DNA of peoples”, and how, in this particular instance, the aesthetic and architectural DNA of the Greeks was eventually miss-treated by “Starchitecture” and the forces of “architectural globalization”. The key points of this discourse and my criticism of the NMA thus far, can be found in the following publications, mostly in Greek, of which I give the title in English: 1. “Museum of the Acropolis: Inappropriateness of the Makriyanni site and other problems”- "Μουσείο Ακρόπολης: Ακατάλληλο του Μακρυγιάννη και λοιπά δεινά", newspaper “Kathimerini”,21 April 2001,p.12 2. “Controversy over the Bernard Tschumi proposal”-"Διαμάχη για την πρόταση Μπερνάρ Τσούμι", newspaper “Kathimerini”,19 Sept 2001,p.12 3. “Blame it to those who participated”-"Φταίνε οσοι συνέπραξαν" , newspaper “Kathimerini”, 6 March 2002,p.12 4. “Original conception or bad-copy plagiarism?”- "Πρωτογενής σύλληψη ή κακέκτυπη παραχάραξη;", newspaper “Avgi”, 28 April 2002,p.33 5. “Sword Ax”- “Ξίφιος Πέλεκυς”, newspaper “Kathimerini”,5 Aug.2003,p.12 6. “Wrapping and symbol of decomposition”-"Περιτύλιγμα και Σύμβολο αποσύνθεσης", magazine “A+T”(Architecture +Technology), issue no.2, Wiredart editions, May 2004, pp.22-26 7. “Museums”-“ Μουσεία”, “A+T” (Architecture +Technology), issue no.2, Wiredart editions, May 2004, pp. 56-63 8. “Museum quartet and the Museum of Modern Art by Tadao Ando in Fort Worth”, "Κουαρτέτο Μουσείων και το Μουσείο Μοντέρνας Τεχνης του Αρχιτέκτονα Tadao Ando στοΦόρτ Γουώρθ", “A+T” (Architecture +Technology), issue no.2, Wiredart editions, May 2004, pp.85-87 9.(“Repeated references and critical comments in my unpublished Book “Architecture of Merit” (all in English), and “Archilogos”(A revised version of the above in Greek as: “Αρχιλόγος” Collectors edition, Press the Grape 2005 also available in CDrom, Eleftheros Typos, Valtetsiou53,Athens 2007) 10. (“References in my Book “Katoperimenomata : Criticism of Post –Architectural Space”) “Κατωπεριμενώματα: Κριτική του Μετά-Αρχιτεκτονικού Χώρου”, Eleftheros Typos, Valtetsiou53,Athens 2007) 11. “The time of Truth”-“ Η Ωρα της Αλήθειας” newspaper “Kathimerini”,23 Oct.2007,p.12 12.Letters of opposition to the demolition of the two Historic buildings on D. Areopagitou street and suggestions for their inclusion and use as integral parts of the museum (i.e Official Residence of the Museum Director, Hostel for scholars), See: Α.Κ.Αντωνιάδη (15-08-07,18-08-07,30-8-07, 24-09-07,14-09-07)in http://www.e-tipos.com/interactivity/opinion?selectedblog=124#ekloges3 13. “Vertigo-track Makriyanni”-“Ιλιγγοδρόμιο Μακρυγιάννη”, www.greekarchitects.gr ,Jan.2008 14.Various articles , several in English, in the “Magazine” section of my personal site: www.acaarchitecture.com/Mag1.htm, www.acaarchitecture.com/Mag3.htm, www.acaarchitecture.com/Mag7.htm, www.acaarchitecture.com/Mag22.htm 15.see also Anthony C.Antoniades, “Greek Islands : A case study in the Metaphysics of Architectural detail”, “A+U”(Architecture and Urbanism),80:06, pp.39-58 and Bernard Tschumi, “Architectural Manifestoes:Three Spaces”, same issue, pp.59-96- The “boxing game” I refer to early on in my essay, were apparently early obsession as an architectural metaphors to Tschumi, as it is clearly evidenced in p.93plate 32 in his “A+U” manifestoes.
Στην παιδαριώδη προσομοίωση που μας φύλαγε η μοίρα για τους πρόποδες της Ακρόπολης, ιδού τι πέτυχε το «σταρ-αρχιτεκτονιλίκι» των ημερών μας, και ας μου συγχωρεθεί (για τους τυχόν μη αρχιτέκτονες) η καθομιλουμένη του αρχιτεκτονικού στούντιο : 1."Αγώνα μπόξ" μεταξύ αρχαίων και νέου οικοδομήματος αριστερά καθώς ανεβαίνουμε απο τη Μακρυγιάννη, μεταξύ κτηρίου Βάιλερ και ΝΜΑ. Το νέο κτήριο καταπατά με τον όγκο του και δεν αφήνει να «αναπνεύσουν» τα αρχαία στη συγκεκριμένη πλευρά . Αισθητική δυσαναλογίας και ανισορροπίας όπου, τα πάντα είναι στριμωγμένα περί την βόρειο-ανατολική γωνία του νέου κτηρίου (εξαερισμός μετρό, αρχαία υπολείμματα, κυψελωτός τοίχος Μουσείου, φέρουσα κατασκευή με γυάλινους όγκους να υπερίπτανται). Πρόκειται για αισθητική του εξωτερικού χώρου προσπέλασης, όπου τα πάντα συνθλίβονται, καθιστώντας την από την οδό Μακρυγιάννη προσπέλαση, «οπτικά απαράδεκτη και χωροψυχολογικά «πλακωτική», με μόνη ανακούφιση και «ανάμνηση Ελλάδας», την έστω και απομίμηση των Καρυάτιδων στην είσοδο του κτηρίου Βάιλερ στο δεξί μας χέρι. 2. Τρίγωνο-μπακλαβαδωτός χώρος εισόδου (χώλ) "λίγος", κάθ'ολα άβολος-«κιoνόπηχτρος» (πήχτρα στις κολώνες). Η δυναμική των αρχιτεκτονικών στοιχείων (κολώνες σε σχέση με την μορφή και σχήμα της κάτοψης) «οδηγεί αλλού» και απαιτούνται γραφίστικα πέλματα στο πάτωμα να σε οδηγήσουν στην ροή της κυκλοφορίας. 3. Εσωτερικός ανηφορικός άξονας, "γοτθικού κόσμου»προέλευσης, που με τα πρώτα βήματα στο κανναβικό και κάθ’ολο το πλάτος του διαδρόμου γυάλινο πάτωμα κατά την έναρξη της πορείας , προξενεί ταρταρώδη ίλιγγο . Ο φόβος, η διστακτικότητα βηματισμού, και τα αρνητικά χώρο-συναισθήματα ότι στο επόμενο βήμα το γυαλί θα σπάσει και θα πέσεις στο υπέρμετρα εκφοβιστικό κενό γίνεται άμεσα αντιληπτός στα πρόσωπα και τις αντιδράσεις των χρηστών, ιδίως των παιδιών. Συναντήσαμε περιπτώσεις που οι γονείς έπρεπε να τα πείσουν ότι το περπάτημα ήταν ασφαλές. Δεν είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε γέροντες με μπαστούνια και ηλικιωμένες κυρίες με καροτσάκια, ώστε να διαπιστώσουμε αποδεικτικά την αντίδραση του συγκεκριμένου ηλικιακά κοινού στον συγκεκριμένο χώρο. Η «γοτθικόγεννη Ιλιγγοδρομιακή μνημειακότης» δεν καταλήγει σε «ιερόν τι», ή «τερματικό υποδοχέα» (receiver), ή κυκλοφοριακό κόμβο, αλλά στον από έναν άλλο κόσμο καρχαριοδόντειο (πριονωτό) "Μακρυγιάννειο τοίχο"(Τοίχος δεύτερο-τρίτου ορόφου από οδό Μακρυγιάννη). Στο δεξί μας δε χέρι αμέσως μετά την άφιξη στον όροφο-πλατύσκαλο , αρχαίες κόρες με φόντο ταράτσες πολυκατοικιών, λες και βγήκαν να κρεμάσουν μπουγάδα , υπό την κλιματική καταπλάκωση των με αναλογιών «Καρνάκ» κιόνων προξενούν νοσταλγία σε όσους τις γνώριζαν από την προηγούμενη ομαδική ζεστασιά τους κοντά στον Παρθενώνα. 4. Συνολικό χωρο-ψυχολογικό εκτίμημα του προς το παρόν "δείγματος" ουδεμία σχέσιν έχον με οτιδήποτε "Ελληνικό", κλίμακα, αναλογία, ρυθμό, πνεύμα, φως, λεπτομέρεια, κτλ. Ο κύριος Τσούμι , προφανώς συνεπής στα από παλαιόθεν υπ’αυτού διατυπωθέντα περί «εγκλήματος» ως στοιχείου επίτευξης αρχιτεκτονικής (βλ. “Α+U”(Architecture and Urbanism”, 1980:06, σ.63- οπου σε ίδιο τεύχος εν είδη επιμελητικής «αντίθεσης» προηγούμενο μακροσκελέστατο άρθρο του παρόντος συγγραφέως «Greek Islands: a case study in the metaphysics of architectural detail”-«Ελληνικά νησιά :Μιά περίπτωση μεταφυσικής της αρχιτεκτονικής λεπτομέρειας»), και πέραν της μήποτε μέχρι στιγμής αποδοθείσης υπ’αυτου αναφοράς εγχωρίως (σε διαλέξεις και γραπτά-των υπ’αυτού ή άλλων καθοδηγουμένων «παντέρμων κονδυλοφόρων») περί την προέλευση των συρραφέντων υπ’αυτού στο ΝΜΑ αρχιτεκτονικών στοιχείων ‘εντυπωσιασμού» διατυπωθέντων υπό άλλων στην αλλοδαπή προηγουμένως(π.χ γυάλινο πάτωμα τμήματος κατόψεως του Μουσείου Ορσέ στο Παρίσι όπου το μοντέλο της όπερας του Τονυ Γκαρνιέ-της αρχιτέκτονος Gae Aulenti), απέφυγε προφανώς την χρήση συμβούλου στα περί την «χωρο-ψυχολογία», ενώ πλέον είναι εμφανές ότι δεν διέθεται την έμφυτη δυνατότητα να προείδει ότι η τομή , οι αναλογίες και οι λεπτομέρειές του δεν θα προήγαγαν άλλο τι, παρά ίλιγγο και χωρο-ψυχολογική δυσφορία !!! Εδώ δε να προσθέσω ότι πέραν του ότιδήποτε διατυπώθηκε και δημοσιεύτηκε εδώ και τριακονταετία γύρω απο τα «μεταφυσική και τα περι την χωρο-ψυχολογία Ελληνικών παραδειγμάτων» στον διεθνή τύπο, ως «επί ίσοις οροις» συμμετοχή στον διεθνή διάλογο και τα μαθήματα του «Ελληνικού χώρου» διαχρονικά, σαν απάντηση στον τότε διαφαινόμενο αρχιτεκτονικό ανασταλτισμό του ιστορικιστικού μετά-μοντερνισμού, αλλά και στον ντε-κοστρουκτιβισό που τον διαδέχτηκε, προφανώς δεν προσέχτηκαν οχι μόνο απο τον Τσούμι αλλά και τους εγχωρίους κριτές του που τον εβράβευσαν. Την εποχή εκείνη, ο Τσούμι απέβλεπε στην επαγγελματική του ανάδειξη που μέσω της εισόδου του στις ΗΠΑ και του πανεπιστημίου Columbia, το πέτυχε.Σ’αυτό προφανώς βοήθησε αφάνταστα ο διαγωνισμός και η υλοποίηση του πάρκου της Vilette αλλά και το γεγονός οτι βρίσκοταν μακράν των άλλων στην γνώση και στην χρήση των computers.Το είχε αποδείξει ήδη με τις τέσσερεις χιλιάδες σκίτσα που είχε κάνει για τα διάφορα κόκκινα περίπτερα. Επρόκειτο προφανώς για την κλασσική περίπτωση υπερίσχησης της «επικοινωνιακής δεινότητας» σχεδιασμού έναντι της ουσίας, κάτι που βρισκόταν ήδη βαθειά ριζομένο στην παράδοση που κουβαλούσαν στο DNA τους οι αρχιτέκτονες, απο την εποχή της Beaux Arts .Έλα όμως που «Ελλάδα» και “Ελληνική αρχιτεκτονική» (ξεχάστε εδώ τον Παρθενώνα , τις Ελληνικές μορφές Αρχαϊκές,Κλασσικές,ή Βυζαντικές) ήταν πολύ περισσότερο, πέρα απο μορφή και στύλ. Ήταν περιβάλλον και οικολογία - ενέργεια, οπως απο παληά μας δίδαξε η Κνωσσός , ήταν ευρύτερη περιφερειακή και αρκο-λογική ανάπτυξη , οπως μας δίδαξε το Αγιον Όρος , ήταν αρχιτεκτονική της μεταφυσικής της λεπτομέρειας, χρώμα, σύμβολο, σκιά και φώς , μύθοι και ιστορία, οπως μας δίδαξαν τα Ελληνικά νησιά και οι πάμπολλοι οικισμοι μας (Για ολα αυτά βλ. “τριλογία» άρθρων μου στα Αγγλικά και Ιαπωνικά στο περιοδικό “Α+U”-Architecture and Urbanism-σημειώσεις και βιβλιογραφία1,2,3,5 κατωτέρω). Σε ολα αυτά, αλλά ιδίως, οπως αποδεικνύεται τώρα με το «Ιλιγγοδρόμειο» στου Μακρυγιάννη, ο Τσούμι οχι μόνο δεν έδωσε την παρα μικρή προσοχή, αλλά και προφανως συστηματικά, στην αγωνία του να διαπράξει το «εγκλημα” στο οποίο προφανώς π ίστευε, τα αγνόησε. Ομως εδώ να μη χαριστώ και στον Έλληνα συν-αρχιτέκτονά του, ο οποίος οπως απεδείχθη εκ’του αποτελέσματος ουδέν θετικό προφανώς συνέδραμε στη σχεδιαστική φαρέτρα του Τσούμι στα περί την χωροψυχολογική διάσταση του έργου, παρά τις επανειλημμένες επισκέψεις του στην αρχιτεκτονική σχολή του Πανεπιστήμιου του Ιλλινόϊ στην Ουρμπάνα, όπου υπάρχει εξόχως ανεπτυγμένη ευαισθησία στον τομέα αυτό, προαγόμενη μάλιστα από διεθνούς φήμης Ελληνικής καταγωγής ερευνήτρια-καθηγήτρια. Με την επιφύλαξη ολοκλήρωσης του παρόντος σχολιασμού και ευκταίας επί το θετικό αναθεώρησης του κατά την αποπεράτωση και επιστροφή των μαρμάρων, αναρωτιέμαι : γιατί άνοιξαν τώρα το μουσείο – και μάλιστα για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους όπως χαρακτηριστικά προσκαλεί η αφίσα , και γιατί το άνοιξαν για επίσκεψη με είσοδο από τη Μακρυγιάννη, που δεν είναι η κυρία είσοδος του Μουσείου, σε μια περίοδο που το περί κατεδάφισης των δύο «Ζαχοπουλιόθεν» αποχαρακτηριστέων ιστορικών κτηρίων της Δ.Αρεοπαγίτου , κατ’ εμένα έγκλημα , βρίσκεται ακόμη στον αέρα, ενώ θάπρεπε κατά τη γνώμη μου το θέμα να είχε λυθεί «σχεδιαστικά» χωρίς κατεδάφιση, και τότε να ανοίξουν το μουσείο κανονικά-όταν θα έχει ολοκληρωθεί το έργο; Επίσης να τονίσω ότι πρόκειται για παγκόσμια «πρωτιά», να ανοίγει για το κοινό κτήριο που δεν έχει αποπερατωθεί και οι γερανοί , δουλεύουν ή δεν δουλεύουν λόγω εορτών , υπερίπτανται πάντως πάνω από τα κεφάλια, παιδιών και ηλικιωμένων, και ως εκ’τούτου το συγκεκριμένο εργοτάξιο και το κτήριο ή μέρη αυτού, σύμφωνα με τα διεθνώς καθιερωμένα, δεν θα έπρεπε να έχει πάρει ακόμη άδεια λειτουργίας από τον αρμόδιο περί χρήσεως κτηρίων φορέα (occupancy permit). Αλλά ας προσθέσω και μερικά ακόμη, εν είδη αφιλοκερδούς «εμπειρογνώμονα» Έλληνα πολίτη και φορολογούμενου , άρα και «ολίγον πελάτη» για το παρόν έργο, δηλαδή , και άμεσα οικονομικά ενδιαφερομένου : το νερό κάτω απ’τις υαλόπλακες του δαπέδου , όπως φαίνεται στην πάρα κάτω φωτογραφία, δείχνει προφανώς ότι στην αγωνία επίτευξης του «εντυπωσιασμού» και του «περιέργου» , δεν υπολογίστηκε το φαινόμενο της συσσώρευσης υδρατμών και της υγροποίησής τους κάτω από τα τζάμια (condensation), αν και δεν αποκλείεται κάτι τέτοιο να οφείλεται σε κακή κατασκευή . Δεν έχω δει τις οικοδομικές λεποτομέρειες (και πως θα μπορούσα να τις είχα δεί;), αλλά και σωστές αν είναι, προφανώς, οπως φαίνεται απο την φωτογραφία, κάτι δεν πήγε καλά (για περισσότερες φωτογραφίες σχετικά με το συζητούμενο πρόβλημα , ιδίως στην περιοχή των υλοπλάκων κάτω απο το στέγαστρο, δηλαδή ακριβώς μροστά απο την είσοδο του κτηρίου,που κάνει την περιοχή αυτή άκρως επικίνδυνη για την προξένηση ατυχημάτων, βλέπε αγγλικο κείμενο ανωτέρω). Πρέπει λοιπόν απαραίτητα, η χωρο-ψυχολογικά και περί την υγιεινή απαράδεκτη αυτή περίπτωση, ιδίως αν οι υπόγειοι χώροι γίνουν επισκέψιμοι απ’το κοινό, πριν την παραλαβή του έργου, να τεθεί σε άμεση ενεργοποίηση η διόρθωση των λαθών. Να ενεργοποιηθεί η διαδικασία της περί «Παραλήψεων και λαθών» ασφάλισης των αρχιτεκτόνων (architects’insurance for omissions and errors). Αν δε τέτοια ασφάλεια δεν υπάρχει, θα πρέπει να μας πουν οι ιθύνοντες γιατί δεν υπάρχει, και να πληρώσουν απ’την «τσέπη» τους για τις «παραλήψεις και τα λάθη» , πριν την παραλαβή .
Βέβαια, σε ότι αφορά το θέμα αυτό, αν και δεν ήταν ανάγκη να ανοίξει το κτήριο αυτό για τα «παιδάκια» για να δούμε τα λάθη , θα μπορούσαν να είχαν προσκληθεί να το επισκεφθούν επίσημα και μερικοί που «γνωρίζουν», πέραν των επισήμων και των καμερών, ώστε να ληφθεί υπ’οψιν η κριτική γνώμη τους ώστε να μην έχουμε τρεχάματα στα δικαστήρια μετά από την παραλαβή του κτηρίου, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με το επίσης « σταρ-δημιούργημα» του Γκέρι στο ΜΙΤ (Ερευνητικό κέντρο Stata-βλ.σχετικά άρθρα σε New York Times) , όπου εκεί πλέον τίποτε δεν δουλεύει , το νερό μπαίνει από παντού, σε ορισμένους χώρους δημιουργούνται σταλακτίτες και το πανεπιστήμιο έχει μηνύσει τον αρχιτέκτονα για 15 εκατομμύρια δολάρια. Αλλά ας γίνουν αυτά κάποτε μάθημα για την αναβάθμιση της εγχώριας αρχιτεκτονικής και στη χώρα μας ώστε να καθιερωθεί και εδώ ο θεσμός της απαίτησης ασφάλισης των αρχιτεκτόνων για λάθη και παραλήψεις («Architects Liability insurance”) και τότε να δείτε πως θα κοπούν οι εργολαβομηχανικοί και όλοι οι στο αρχιτεκτονικό επάγγελμα παρισφρύσαντες …Ακούει κανείς απ’τους συλλόγους αρχιτεκτόνων κι’απ’τα πανεπιστήμια, ή όλοι πλέον θεραπεύουν τον «διθύραμβο» και ερωτοτροπούν με…αναθέσεις και ακαδημαϊλίκια !!!! Σημειώσεις : Για οσους θά ήθελαν να διαβάσουν περισσότερα στα ανωτέρω αναφερόμενα, ιδίως σχετικά με τα περί «Ελληνικότητας» και “Μεταφυσικό/χωρο-ψυχολογικά» θέματα στα οποία εστιάζεται η παρούσα κριτική προτείνω απο τα κείμενα μου τα πάρα κάτω: Βλ: Anthony C.Antoniades,(Αρθρα στα Αγγλικά και Ιαπωνική μετάφραση): 1. "Mount Athos: The living precedent of Arcological Post Modernism" , "A+U" (Architecture and Urbanism) September 1979, σσ. 9-20 2. "Greek Islands: A case study in the Metaphysics ofArchitectural Detail" in "A+U" (Architecture and Urbanism),July 1980, σσ.. 39-58 . 3. "Cretan-Space" in "A+U" (Architecture and Urbanism), Oct. 1984,σσ. 83-90. 4. "Poems with Stones: The enduring spirit of Dimitrios Pikionis",A+U (Architecture & Urbanism), Dec. 1976. Tokyo, Japan. In original English and Japanese translation. pp. 17-22. Βλ. επίσης και Ελληνικά σε «Τεχνοδομικά», Μάρτης 1977,σσ.8-21. 5. " Χωροψυχολογία και Αρχιτεκτονικές Συνθέσεις" , Ανθρωπος+Χωρος,εκδότης Κώστας Καραγκούνης, Αύγουστος, 1977, σσ. 13-24 6.Το παρόν άρθρο , σε μικρότερη μορφή, και η εξέλιξή του στα Αγγλικά ως "Vortexes, puzzles and Vertigo", με τις φωτογραφίες του συγγραφέα έχουν παραχωρηθεί και δημοσιευθεί, με copyright του συγγραφέα, το πρώτο στο ηλεκτρονικό περιοδικό www.greekarchitects.gr και το δεύτερο στην αγγλική του έκδοση www.greekarchitects.net. Περαιτέρω δημοσίευση απαγορεύεται χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα . Ενθαρρύνεστε να συμμετέχετε στην καταπολέμιση της πειρατείας υλικού που προστατεύεται απο copyright © και είναι προϊόν προσωπικής πνευματικής ιδιοκτησίας του συγγραφέα.
Του Αντώνη Κ.Αντωνιάδη Ολες οι Φωτογραφίες του Συγγραφέα (29, 30/12/207- 2/1/2008) © (Κείμενο και Φωτογραφίες : Αντώνης Κ.Αντωνιάδης)
|
.jpg)
2.jpg)
.jpg)