ACAarchitecture Mag 48

ACAarchitecture Mag 48

Γράμματα στο Δήμαρχο

Απο τον προσωπικό μου φάκελλο : "Η κοινωνική ευθύνη του Αρχιτέκτονα"

Του Αντώνη Κ. Αντωνιάδη, ΕΜΠ, ΑΙΑ, ΑΙCP, (ανάρτηση 30-8-2010)

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πως λειτουργεί αυτή η χώρα ! Στις 17-11-2008, έλαβα ένα φάκελλο από το Δήμαρχο της Υδρας , που κατοικώ και πληρώνω φόρους εδώ και χρόνια, με συνειμμένο το Σχέδιο του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό(Σχέδιο προτεινόμενου νόμου Σουφλιά), για τις απόψεις μου και τις προτάσεις μου προκειμένου να προωθήσει ο Δήμαρχος το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Οι Δήμοι , όπως προκείπτει από την επιστολή που έλαβαν από την ΚΕΔΚΕ , επρεπε να στείλουν τις απόψεις τους δέκα μόνο μέρες απο τη λήψη της. Αντε τώρα, αδαείς εις τα περί την αρχιτεκτονική και πολεοδομία Δήμοι να μπορέσουν να ανταποκριθούν "επιστημονικά υπεύθυνα", μέσα σε ενα τόσο στενο χρονικό διάστημα.....κάτι που οπως αποδεικνύεται απο την συγκεκριμένη περίπτωση που θα δείτε παρα κάτω (βλ.επιστολή νο. 2) , κατέστει οπωσδήποτε αδύνατο. Και καλά που στο συγκεκριμένο νησί, ήταν δυνατό να "επιδιωχθεί" έστω και μια απάντηση κάποιου "κατοίκου ειδήμονα", οπως αυτή που δημοσιεύω , τι ομως θα μπορούσε να γίνει με άλλα, λιγότερα "τυχερά νησιά"; Και κάτι ακόμη : είναι θεμιτό και πρέπον, να επιζητείται "συμβουλή ειδημόνων" απο Δήμους, που δεν έχουν τις δικες τους "τεχνικές" ή "πολεοδομικές" υπηρεσίες, άνευ "αμοιβής", επικαλούμενοι υποθέτω την ευαισθησία και τον "πατριωτισμό των Ελλήνων" ; ή μήπως θάταν σωστο μαζί με ολα τα άλλα να ειχαν και κονδύλια για τέτοιες συμβουλές , κάτι που θα ήταν το δεοντολογικά σωστό απο "επαγγελματικής" άποψης, ωσ' μη ερχόμενο σε σύγκρουση με θέματα "επαγγελματικού ανταγωνισμού"; Βέβαια, ο "συνταξιούχος" και "κοινωνικά διακείμενος" αρχιτέκτονας-πολεοδόμος,οπως ο γράφων, σε πλαίσια σαν τα ανωτέρω (που ειναι και η πλειοψηφία των μικρών Δήμων της Ελλάδας), και στην περίπτωση απουσίας "επιχορηγούμενων μη κερδοσκοπικών πανεπιστημιακών κοινοτικο-κοινωνικών σχεδιαστικών κέντρων" (Community Design Centers), θα ήταν αδικαιολόγητος, αν δεν πρόσφερε την γνώση και εμπειρία του σε "μη έχοντες" και "πενομένους δήμους", καθως η "κοινωνική ευθύνη" του θα ετίθετο σε δοκιμασία στην περίπτωση άρνησής του.......O αρχιτέκτονας, πόσο δε μάλλον ο Αρχιτέκτονας-Πολεοδόμος, ακόμη κι'αν δεν ειναι συνταξιούχος, κι'αν δεν τον καλούνε ακόμη ποτέ, εχει κοινωνική ευθύνη, και πρέπει σε οτιδήποτε αρχιτεκτονικο-πολεοδομικά αντιτιθέμενο στο ευρύτερο Δημόσιο συμφέρον , την ασφάλεια και την υγεία, πέφτει στην αντίληψη του, τουλάχιστον οπως γνωρίζω απο την εξάσκηση του επαγγέλματος μου στις ΗΠΑ, εχει την "Κοινωνική ευθύνη" να το γνωστοποιεί, να το φέρνει στην αντίληψη των αρχών και να συμμετέχει εθελοντικά με τη φροντίδα του στην ορθή και σύμφωνα με τον κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας του Αρχιτέκτονα, να κάνει προτάσεις για την μελέτη και αντιμετώπισή του, κάτι που ειναι ευνόητο, γιατι αλλιώς, υπάρχει οπωσδήποτε ο φόβος των αντι-περιβαλλοντικών και ασυνείδητων "εργολαβομηχανικίστικων νοοτροπιών" να πέσουν με τα πρώτα 4 ρίχτερ οι συσσωρευμένες πέτρες απο την εκσκαφή (νόμιμη ή παράνομη) και να μας πλακώσουν ......

Η προσωπική μου επαφή , προφορική και σε πάρα πολλές περιπτώσεις, στη συνέχεια "έγγραφη", με το συγκεκριμένο ιστορικό νησί εχει μακροχρόνια ιστορία. Εδώ παρουσιάζω δειγματολειπτικά τρείς απο τις περιπτώσεις που πιστεύω εμπίπτουν απόλυτα στο θέμα της "ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ",στο τοπικο επίπεδο τουλάχιστον, και μάλιστα του άμεσου περιβάλλοντος στο οποίο ζει :

ΠΕΡΙ : Γηγενής πανίδα και χλωρίδα και επιρροές στο περιβάλλον από εισαγώμενο πράσινο ή διασάλευση βράχων και προϋπαρχουσών κατασκευών απο αλλόγιστες "εργολαβικές" ενέργειες και "κατωπεριμενωματικές" διαδικασίες-σε συνδυασμό πάντα με την ανάγκη ανάπτυξης "κουλτούρας" πρόβλεψης εκ'μέρους των αρμοδίων σχεδιαστικών και περιβαλλοντικών αρχών (ΥΠΕΧΩΔΕ), αν και λεπτομέρειες, είναι συμαντικά στοιχεία περιβαλλοντικο-σχεδιαστικής "εγνοιας" , εμπιπτουσες στην "κοινωνική ευθύνη του αρχιτέκτονα" (Τα κατωτέρω εχουν μόνον ακαδημαϊκή και πολιτισμική σκοπιμότητα, καθως ομως εχουν ήδη σταλεί σε Δημόσιες αρχές και ως εκ'τουτου αποτελούν δημόσια ντοκουμέντα, δημοσιεύονται αυτούσια χωρίς παρακράτηση ονομάτων )

Α Ν Τ Ω Ν Η Σ Κ . Α Ν Τ Ω Ν Ι Α Δ Η Σ , ΕΜΠ , ΑΙΑ , ΑΙCP

Α Ρ Χ Ι Τ Ε Κ Τ Ω Ν - Π Ο Λ Ε Ο Δ Ο Μ Ο Σ

Τ.Θ 46, Ύδρα 18040 , Τηλ/Fax 22980-53 082………………… …Μητρομαρα 4, Αθήνα 11742 , τηλ. 922 4394 www.acaarchitecture.com , e-mail: aantonia@otenet.gr

22-4-2008

Πρός κον. Κωνσταντίνο Αναστόπουλο,

Δήμαρχον Υδρας/Ενταύθα

Αγαπητέ κ. Δήμαρχε,

Οι επισυναπτόμενες φωτογραφίες (ιδίως οι της 20-4-08), Δείχνουν περίτρανα το θέμα που σας είχα επισημάνει στο παρελθόν σχετικά με τον φόβο που υπάρχει για τραγικό ατύχημα σε ορισμένα σημεία του οικισμού. Το πρόβλημα επιτείνεται, οχι μόνο απο φυσικούς λόγους,αλλά και απο αλόγιστες ενέργειες ιδιοκτητών και εργολάβων (βλ. π.χ συσώρεση πετρών εκβραχισμού σε υπο “κατωπεριμενωματική” εκσκαφή οικόπεδο στο Καμίνι, φωτο 21-4-2008 )

Θεωρώ σημαντικό και αμέσου πρωτεραιότητας το πέρασμα των 50-60 μέτρων διπλα απ’τη Λαγουδέρα. Αυτό ειναι κατα τη γνώμη μου το πιό επικίνδυνο σημείο του οικισμού (βλ. Φωτο κάτω αριστερά).

Αντιλαμβάνομαι τους λόγους αρχαιολόγων και τυχόν ρομαντικών, αλλά πιστεύω οτι η δημόσια ΑΣΦΑΛΕΙΑ υπερέχει των πάντων. Πιστεύω οτι πρέπει να γίνει ενδελεχής μελέτη και να προταθούν αρχιτεκτονικο-στατικές λύσεις που να εγκυώνται την ασφάλεια των πεζων, αλλά και την χωρο-ψυχολογική διάθεση των διερχομένων.

Η Υδρα, ήταν ανυδρος τοπος, με την δική της πανίδα και χλορίδα και στατική οικολογία . Οτιδήποτε ξενόφερτο (πχ. δέντρα απο την Αφρική που φυτεύουν μερικοί) επιφέρει επιβάρυνση στις θεμελιώσεις και τις ξηροδομές και πρέπει άμεσα να απομακρυνθούν οπουδήποτε του οικισμού.

Πρέπει άμεσα, μηχανικοι (στατικοι) του ΥΠΕΧΩΔΕ να εντοπίσουν τα επικίνδυνα σημεία που χρειάζονται στήριξη, ενώ πιστεύω, θα πρέπει να γίνει αρχιτεκτονικο-στατικός διαγωνισμός και να λυθεί το θέμα του περάσματος αυτοκινήτων και πεζών στην περιοχή Λαγουδέρας.

Η παρούσα αποστέλεται με μόνο ένναυσμα την «Κοινωνική ευθύνη του Αρχιτέκτονα» και ουδείς επαγγελματικός ή οικονομικό-συμβουλευτικός στόχος υπάρχει απο μέρους του αποστολέα.

Οι κατωτέρω φωτογραφίες (φωτοACA) πάρθηκαν απο μένα, και είναι μόνο για την προσωπική και ακαδημαϊκό-συγγραφική μου χρήση. Οποιαδήποτε «εμπορική» χρήση των συγκεκριμένων απαγορεύεται χωρίς την άδεια του υπογράφοντος.

Περιοχή Λαγουδέρα (ACA 20-4-08) Λεπτομέρεια (φωτοΑCA 20-4-08) Περιοχή Καμίνι (ACA 21-4-2008)

Ευχαριστώ για την προσοχή σας,

Αντώνης Κ.Αντωνιάδης εΜΠ,ΑΙΑ,AICP

τ.καθηγητής Αρχιτεκτονικής UTA

Γράμματα στο Δήμαρχο (απο τον προσωπικό μου φάκελλο : Η Κοινωνική ευθύνη του αρχιτέκτονα/Κριτική στο προτεινόμενο νόμο πλαίσιο για το περιβάλλον - πρόταση νόμου "Σουφλιά")

Στις 17-11-2008, έλαβα ένα φάκελλο από το Δήμαρχο με συνειμμένο το Σχέδιο του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό (Σχέδιο προτεινόμενου νόμου Σουφλιά), για τις απόψεις μου και τις προτάσεις μου προκειμένου να προωθήσει ο Δήμαρχος το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Οπως προκείπτει από την επιστολή οι Δήμοι ελαβαν το προτεινόμενο Σχέδιο νόμου απο την ΚΕΠΚΕ στις 21/10/08, και επρεπε να στείλουν τις απόψεις τους μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2008, Δηλαδή μετα απο δέκα μόνο μέρες απο τη λήψη του. Καλά που στο νησί που κατοικώ, ήταν δυνατό να "επιδιωχθεί" έστω και μια απάντηση κάποιου "κατοίκου ειδήμονα", τι όμως με άλλα, λιγότερα "τυχερά νησιά"; ...Τι να πείς και πώς να αντιδράσεις σε τέτοιες περιπτώσεις ;.Αφου ευχαρίστησα πολύ για την επιστολή του Δημάρχου της 17-11-08 , και αφού παρατήρησα «ότι η όποια υπεύθυνη συνεισφορά μου στο σημείο αυτό θα είναι εκπρόθεσμη, δεδομένου ότι η προθεσμία υποβολής των απόψεών και αντιπροτάσεων» που σας εζητήθη να συνδράμει η Τοπική Αυτοδιοίκηση ήταν η 31 Οκτωβρίου 2008 (βλ. επιστολή Γενικού Διευθυντού ΚΕΔΚΕ, Βασιλείου, 21/10/08), εστειλα το πάρα κάτω, που νομίζω παρα τις όποιες «πολιτικές» σκοπιμότητες χειραγωγών των διαδικασιών, επρεπε να το στείλω. Εγραφα λοιπόν στο προσωπικό μου επιστολόχαρτο, που επισυνάπτω παρά κάτω , ακριβώς τα ακόλουθα , που νομίζω καλό θα ήταν να τα μοιραστώ ευρύτερα, αν και γνωρίζω είναι κατά πάσα πιθανότητα «ματαιο».

Α Ν Τ Ω Ν Η Σ Κ . Α Ν Τ Ω Ν Ι Α Δ Η Σ , ΕΜΠ , ΑΙΑ , ΑΙCP

Α Ρ Χ Ι Τ Ε Κ Τ Ω Ν - Π Ο Λ Ε Ο Δ Ο Μ Ο Σ

Τ.Θ 46, Ύδρα 18040 , Τηλ/Fax 22980-53 082………………… …Μητρομαρα 4, Αθήνα 11742 , τηλ. 922 4394 www.acaarchitecture.com , e-mail: aantonia@otenet.gr

30-11-08

Κριτική μου στο προτεινόμενο πλαίσιο νόμου για τον Τουρισμό :

Το προτεινόμενο πλαίσιο νόμου είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον, Εθνικά και τοπικά.

Η διαφαινόμενη φιλοσοφία του, αν και επανειλημμένως διατείνεται το πολιτισμό και το τοπικό, είναι καθαρά «αγοραία»(με αριθμούς, ποσοστά και τύπους) και όχι πολιτισμική, ένα πλαίσιο δηλαδή που να εγγυάται την διατήρηση της ιδιαιτερότητας του «πεπερασμένου αγαθού» που λέγεται Ελλάδα (Ελληνικό χώρος , Ελληνικά νησιά, Ελληνικός πολιτισμός ως κάτι δυναμικό και όχι απλά παρελθόν και «σάβανα προγόνων») και που έχει τη δική του κλίμακα, υφή, ανθρώπους, ιστορία και νοοτροπία. Πιστεύω ότι το «πεπερασμένο» και η «ιδιαιτερότητα» πρέπει να διατηρηθουν πάσει θυσία, σε πλαίσια Ευρωπαϊκής Ενωσης, παγκοσμιοποίησης ή οτιδήποτε ήθελε προκύψει αργότερα.

Γενικά:

Α: Λόγω του «πεπερασμένου» και της ιδιαιτερότητας του Ελληνικού χώρου, η οποιαδήποτε «λογική της πώλησης» θάπρεπε να αποφευχθεί. Το σχέδιο νόμου θάπρεπε να εχει στόχο την αποφυγή της λογικής της πώλησης(βλ. π.χ σ.3) , να προωθεί δε μόνο τη λογική της μίσθωσης ή «μακροχρόνιας εκχώρησης» (Leasing: όπως γίνεται στην Αγγλία). Πρέπει να σκεφτόμαστε τι θα γίνει μετα 100-200 χρόνια που θα έχουν σωθεί όλα τα πετρέλαια των Αράβων και με μια νοοτροπία πώλησης και τη σημερινή δυνατότητα των ανωτέρω να «αγοράσουν» υπάρχει πάντα ο φόβος να βρεθεί η Ελλάδα χωρίς δική της γή , ακτές και θάλασσα, ακόμη και τουριστικά διαμερίσματα σε τουριστικά συγκροτήματα, όπως εχουν βρεθεί σήμερα πολλοί νησιώτες χωρίς δικό τους ιδιώκτητο «δωμάτιο» στα νησιά τους.

Β: Το σχέδιο νόμου με προοπτική δεκαπενταετίας δεν εξασφαλίζει τυχόν απαιτούμενες αλλαγές και διορθώσεις που θάπρεπε να γίνουν (μέχρι τότε και αργότερα). Το σχέδιο νόμου θα πρέπει να ορίζει μια συνεχή πορεία , ενός θεσμοθετημένου και ανακυκλούμενου σχεδιασμού (όπως ακριβώς θάπρεπε να γίνεται και για τον ευρύτερο σχεδιασμό), να είναι δε ένα σχέδιο που να εγγυάται την υποστήριξη, πάση θυσία, του «πεπερασμένου και της ιδιαιτερότητας της Ελλάδας» ( η Ελληνική γή και θάλασσα είναι τόση κι’όχι περισσότερη , οι ιδιαιτερότητες της τόσες και πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτούν). Ο στόχος νο. 1 (βλ. σ.5) πρέπει να προβλέπει την συνεχή και ανακυκλούμενη σχεδιαστική πορεία και διαδικασία.

Γ. Ένα Εθνικό κείμενο για τον Τουρισμό θα πρέπει να αποφεύγει διατυπώσεις που τυχόν προξενούν εντυπώσεις «αποκλεισμού» ή προτίμησης (βλ. π.χ σ. 4, παράγραφος – γιατι μόνο «…Δυτικής Ευρώπης...; ).

Δ. Η χρήση γής «Γκόλφ» σε μια χώρα που δεν εχει γηγενή έφεση στο σπόρ, είναι αναπτυξιακό προπέτασμα για μελλοντικές ξενοδοχειακές επεκτάσεις και αλλοίωση της πυκνότητας αριθμού χρηστών, σε βάρος των υποδομών και του συνόλου.(Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις «Γκόλφ» μπορεί να ευεργετηθεί, αλλά όχι ως ευρύτερος στόχος)

Ειδικά : «Το μικρό και μέγα» :

Θεωρώ πιθανώς φοβερά επιβλαβή για την κλίμακα των μικρών νησιών , την διατύπωση γύρω από τις επιτρεπόμενες μονάδες των 100 κλινών (βλ. σ. 18). Αν η παρούσα παράγραφος της προτάσεως του πλαισίου νόμου για τον Τουρισμό δεν εξασφαλίσει την απαίτηση τα σχέδια των σχετικών μονάδων να γίνονται από αρχιτέκτονες, και μετά από ενδελεχή έγκριση της προτεινόμενης λύσης από Αρχιτεκτονική επιτροπή, ή άλλον φορέα διακατεχόμενο από «αρχιτεκτονική νοοτροπία», υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί η κλίμακα των μικρών νήσων. Κατασκευές «κουτιά», στα οποία συνήθως καταφεύγει η «εργολαβομηχανικίστικη» νοοτροπία που έχει στόχο το «άμεσα φθηνότερο» και το άμεσο κέρδος , είναι δυνατό να αλλοιώσουν την κλίμακα και την υφή του ελάχιστου που εχει ακόμη απομείνει από προηγούμενες ανάλογες πρακτικές στα μεγαλύτερα νησιά.

Θεωρώ επερωτήσιμη την διαφαινόμενη δογματική προσήλωση σε παραδοσιακά πρότυπα και παραδοσιακές μεθόδους κατασκευής και υλικών. Η νομοθεσία δεν θάπρεπε να αποκλείει νέες τεχνολογίες, νέα υλικά και νέες μεθόδους κατασκευής όταν όλα αυτά είναι ενεργειακά σύμφορα και οικονομικά ενδεδειγμένα. Αρνηση του «νεου» και ενεργειακά αποδοτικότερου, βρίσκεται σε αντίθεση με τους παγκόσμιους στόχους «αειφορίας» (Sustainability/Green architecture-και συνεπώς του ευρύτερους στόχους του προτεινόμενου νομοσχεδίου) .Το νομοσχέδιο θάπρεπε να εξασφαλίζει τους παράγοντες «κλίμακα», «αναλογίες», «ρυθμό», των οικισμών, κάτι που δεν αποκλείει τον εναρμονισμό του «παραδοσιακού με το νέο». Αυτό όμως για να εξασφαλισθεί απαιτείται ο σχεδιασμός να γίνεται από ικανούς και ευαίσθητους αρχιτέκτονες, όχι από εργολαβομηχανικούς και αποφοίτους από τα ΤΕΙ εργολάβους και αρχαιολόγους. Απαξίωση του «σήμερα» και επιμονή σε δήθεν παραδοσιακά πρότυπα, έχει αλλότρια κίνητρα(π.χ τοπικη ψηφοθηρία), μεταβάλλει δε το περιβάλλον και μεταλλάσει τους οικισμούς σε χώρο επίδειξης των διεθνών και εγχωρίων εχόντων, ενώ οι μη έχοντες αδυνατούν να αντιμετωπίσουν σωστά (και οικονομικά), τα σπίτια και οικισμούς τους.

Βλέπω να λείπουν από το πλαίσιο νόμου οι «ευφάνταστες» πολεοδομικές τακτικές μεταβίβασης δικαιωμάτων ανάπτυξης, μέσω του εργαλείου ανταλλαγής (TDR-Transfer Development rights- έκανε μεγάλο κακό η υπόθεση του Βατοπεδίο και ο αρνητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η συγκεκριμένη «ανταλλαγή»), μέσω του οποίου θα μπορούσαν να ανταλλαγούν περιουσίες που σήμερα δεν επιτρέπεται να αναπτυχθούν (π.χ λόγω δασαρχείου ή λόγω περιορισμων παραδοσιακότητας/παραδοσιακών οικισμών-προστασία από ανεπιθύμητη επέκταση του σχεδίου πόλεων ορισμένων παραδοσιακών οικισμών). Μέσα από μια ευρύτερη «πολεοδομική αντιμετώπιση» π.χ μιας νήσου ευρύτερα χωροταξικά θεωρούμενης (όπως π.χ η Υδρα, κτλ) και όχι μόνο μέσα από τα πλαίσια ενός στενά «τουριστικού» κριτηρίου με φωτογραφικές παροχές «διευκόλυνσης», θα μπορούσαν να ανταλλαγουν δικαιώματα ανάπτυξης σε μελλούμενες να αναπτυχθουν περιοχές, οπου ένα ενδελεχώς και επιστημονικά μελετημένο ρυθμιστικό θα επέτρεπε δημιουργία εντατικής ανάπτυξης (π.χ «Νέα τουριστικά χωριά», ακόμη και υπερσύγχρονα, «πειραματικοι οικισμοί διακοπων», «αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων φάρων» και βραχονησίδων κτλ., ακόμη και σε νησιά που αδίκως έχουν χαρακτηριστεί μέσα από μια νοοτροπία «κουβέρτας» ως «παραδοσιακά»).

Βλέπω να λείπουν εργαλεία ή προβλέψεις περιορισμού τουριστικής ανάπτυξης και ανταγωνισμού,ή, εν’πάσει περιπτώσει σωστά εναρμονισμένης ανάπτυξης, σε σχέση με υπάρχοντες ιστορικούς οικισμούς (π.χ κάτι που θα απέτρεπε μελλοντικα την ανάπτυξη μιάς «σύχρονης Μονεμβασίας» ακριβώς δίπλα και στην «είσοδο» του Βυζαντινού οικισμού στο Βραχο της Μονεμβασιάς), ή , και ακόμη χειρότερα, ένα κτήριο τύπου μουσείου Ακρόπολης δίπλα από τον Παρθενώνα. Ενώ επ’ουδενί δεν διατείνομαι «Παρθενωνόμορφα κτήρια» , Ελληνικό θα ήταν το «Συγχρονο, αειφόρο, αλλά εναρμονισμένο με την κλίμακα και το πνεύμα του τόπου»)

Το προτεινόμενο σχέδιο νόμου, στην παρούσα μορφή του (ΥΠΕΧΩΔΕ, Ειδικο χωροταξικό πλαίσιο για τον Τουρισμό , Σχέδιο Κοινής Υπουργικής απόφασης, Αθήνα , 2 Μαϊού 2007) , ελλείψει παροχής βιβλιογραφίας και στοιχείων ακαδημαϊκής φερεγγυότητας (π.χ σ.2-3 δεν δίνονται ημερομηνίες των επικαλουμένων στοιχείων φερεγγυότητας), κάνει δύσκολη την υπεύθυνη κριτική του, εν’οψει των παγκοσμίων παραδειγμάτων. Κάτι τέτοιο, εν’οψει των στενων προθεσμιων που εδόθησαν στους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης – 31 Οκτωβρίου 2008-θα απαιτούσε επίπονη έως και αδύνατη επιστημονική ενασχόληση.

Το παρόν προτεινόμενο πλαίσιο νόμου διακατέχεται από μια αντίληψη «αριθμών» και μαθηματικών τύπων χωρίς χωρό για «φαντασία» και προοδευτικό σχεδιασμό (βλ. π.χ τα περί οικοδομών σε παράκτιους χώρους-αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε με αυτό να χτιστεί σήμερα μια «Χοζοβιώτισσα» ή να γίνουν ευφάνταστοι οικισμοι σε βράχια και βραχονησίδες κτλ. κτλ.-θέματα που διερευνώνται στις αρχιτεκτονικές σχολές) ενώ σε αλλους περιορισμούς δείχνει εμφανή «φωτογραφική» διάθεση (π.χ σ. 20, Ομάδα ΙV, παρ.2).

Τέλος, πιστεύω ότι «ο τουρισμός» ή « οποιαδήποτε άλλη δυναμική της περιφερειακής ανάπτυξης και της οικονομίας ευρύτερα» , δεν πρέπει να θεωρούνται μέσα από ένα μοναδικό πρίσμα. Όλα είναι αλληλένδετα και όλα θα έπρεπε να αποφασίζονται μέσα από μια ευρύτερη πολεοδομική διαδικασία κάθε τόπου, κάθε οικισμού, από το Δημοτικο Συμβούλιο και το Δήμαρχό του , τους κατοίκους (που θα έπρεπε να ορίζουν την πολεοδομική επιτροπή που τους αντιπροσωπεύει-Planning Commission), τους πολεοδόμους συμβούλους του Δήμου ή της κοινότητας(να εξασφαλιστουν κονδύλια για τις αμοιβές και συνεχείς υπηρεσίες τους), την συμμετοχή δε ολων , μέσα από μια συνεχή και δυναμική διαδικασία συμμετοχικού δημοκρατικού πολεοδομικού σχεδιασμού. Ο αποκεντρωτικά και συνεχώς διενεργούμενος και ανακυκλούμενος σχεδιασμός από τις μονάδες της Τοπικης αυτοδιοίκησης, είναι ο μόνος που μπορεί να εξασφαλίσει το καλύτερο για κάθε τόπο ξεχωριστά, υπο την προϋπόθεση βέβαια ότι υπάρχει κουλτούρα και διάθεση για το δημόσιο συμφέρον, και πάντα βέβαια μέσα στους ευρύτερους στόχους , τις πολιτικές και τα προγράμματα του περιφερειακού και Εθνικού σχεδιασμού (τα Εθνικά και περιφερειακά χωροταξικά). Ενας νόμος σαν τον παρόντα, αν βελτιωθεί, σίγουρα θα καλύπτει πολλά από τα στοιχεία που θα βοηθούσαν στην επίτευξη ενός ευρύτερου σχεδιασμού, του καλύτερου και συμφερότερου για κάθε τόπο, με το δημόσιο συμφέρον γνώμονα, εξω από την «εργολαβο-μηχανικίστικη» νοοτροπία της πεπατημένης του Ελληνικού μας Laissez faire και προχειρότητας .

Μετά από όλα τα πάρα πάνω αναρωτιέμαι αν το προτεινόμενο νομοσχέδιο για τον Τουρισμό είναι μια καλή αρχή ή ένα ακόμη διευκολυντικό και ψηφοθηρικό «μπάλωμα» ;

Αντώνης Κ.Αντωνιάδης 30/11/2008

Σημείωση /Προτροπή : για περισσότερα, ιδίως σε ότι αφορά την «εργολαβο-μηχανικίστικη» νοοτροπία της πεπατημένης του Ελληνικού μας Laissez faire και προχειρότητας, διαβάστε το βιβλίο μου «Κατωπεριμενώματα : Κριτική του Μετά-αρχιτεκτονικού Χώρου» , εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Βαλτετσίου 53, Αθήνα 2007- τηλ: (210)380-20 40

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σε άλλες επιστολές μου, προηγούμενες ή επόμενες των ανωτέρω, αγγιζα το θέμα κανονισμών με τους οποίους προστατεύονται (ή θα πρέπει να προστατεύονται) τα ακόλουθα !

1. Το δικαίωμα των ατόμων ( ιδιοκτητών κατοικίων εντός του οικισμού), να απολαμβάνουν τη θέα, τον φυσικό φωτισμό , τον αερισμό, την θετική ενεργειακή απόδοση (αειφορία),την θετική «χωροψυχολογική διαβίωση», το πυρασφαλές και κατασκευστικά ασφαλές των κτηρίων τους, σύμφωνα με τον κατά την οικοδομική άδεια σχεδιασμό τους , προστατευόμενα απο παράλογη παρεμπόδιση των ανωτέρω λόγω της αυξήσεως δέντρων, ή της αλογίστου εκ’των υστέρων φυτεύσεως δέντρων εκει που δεν υπήρχαν, ιδίως σε όμορες ιδιοκτησίες.

2.Εάν προστατεύεται η χλωρίδα και οικολογική ισορροπία του οικισμού απο την εμφύτευση δέντρων προερχομένων απο την αλλοδαπή ή αλλες περιοχές, άσχετα με την μέχρι τώρα οικολογία της χλωρίδος και των δέντρων που είναι αυτοφυή στον τόπο.

Οσον υπήρχε μόνο το τοπικό δέντρο ακακία (χαμηλή συστάδα πρασίνου καθ'ολο το πλάτος του παραθύρου) η θέα απο τον συγκεκριμένο χώρο εργασίας περιελάμβανε και τα δυό νησάκια . Οταν ήρθε, και φυτεύτηκε ακριβώς προστά και σε επαφή απο τον κορμό της τοπικής ακακίας το ξενόφερτο απο την Αφρική δέντρο που μεγαλάνει σε διπλάσιο ύψος απ'το ελληνικο, με ταχύτητα περίπου 2-3 μέτρα το χρόνο , η θέα της νησίδος του Αγίου Νικολάου αποκόπηκε, με ανυπολόγιστες χωροψυχολογικές επιπτώσεις στον χρήστη του χώρου εργασίας .

3.Εάν υπάρχει στους κανονισμούς διαδικασία με την οποία άτομα (ιδιοκτήτες σπιτιών), μπορούν να απαιτήσουν αποκατάσταση της θέας και ολων των εις την παράγραφο νο.1 ανωτέρω σε πλαγία γραφή προξενηθησών διαταραχών διαβίωσης και υποβάθμισης περιουσίας, απο παράλογη παρεμπόδιση τους λόγω της φυτεύσεως δέντρων ή αλλου είδους βλάστησης (αναριχητικά, κτλ.).

Παρά την ιδιωτική συμφωνία για "κλάδεμα" του ξενόφερτου δέντρου, η καθ'ύψος ανάπτυξή του επιταχύνεται το δε μεγάλωμά του και η φυλλωσιά του το καλοκαίρι, κάνει την διαβίωση "κινέζικο μαρτύριο". Πρέπει πάσει θυσία να εισαγθεί νομοθεσία που να προστατεύει τα Ελληνικά νησιά απο την εισαγώμενη χλωρίδα, η οποία βρίσκεται εξω απο την "κλίμακα" και το "κλίμα του τόπου"....

4.Την χωροψυχολογική επιβάρρυνση κατοίκων και υποβάθμιση των περιουσιών τους απο "καταπατητικές στρατηγικές" ορισμένων, πως π.χ να κλείνουν "ξηροδομικά", δημόσιους δρόμους με μονοπατια και φυτά , παρεμποδίζοντα τη διέλευση διερχομένων, με απότερο σκοπό τον εγκλεισμό και ιδιοποίση του χώρου

Λεπτομέρειες προσπάθειας καταπάτησης δημόσιου δρόμου- λεμπτομέρεια μεν, χωροψυχολογικός και ουσιαστικός εφιάλτης των περιοίκων δε. (περιοχή Αυλάκι Υδρας, κτλ. κτλ. )

5. Ατελή τοπογραφικά παρακείμενων υπαιθρίων χώρων οικοδομων, ιδίως "ΕΧΟΝΤΩΝ", τα οποια, εγκεκριμένα ή οχι απο τις αρχες αδειοδότησις (ακόμη και αρχαιολογίας), δεν αναφέρουν επακριβώς τον ορο "Δημόσιος χώρος" ή "Δημόσια έκταση", με στόχο την μελλοντική καταπάτηση και επέκταση των περιουσιακών δικαιωμάτων τους και οικονομικής μελλοντικής αναβάθμισης της περιουσίας τους (με αρκετα τέτοια επιτόπια παραδείγματα).

6. Καταπάτηση ή αλλοίωση χαρακτήρα ναϊσκων, κτλ. δια της μεθόδου "κοτετσίου πίσω απο το ιερο", ή "σταύλων" και λοιπων πρόχειρων βοηθητικών κτισμάτων, τα οποία στη συνέχεια , με την πάροδο χρόνων και την αποβίωση των ιδιοκτητών, οικειοποιούνται , παρά τις όποιες τυχόν προσφυγές στις ελεκτικες αρχες (π.χ αρχαιολογία), και παρά τις οποιες απο το νομο προβλεπόμενες διαδικασίες ή τα οποια πρόστιμα κτλ. κτλ. ). (π.χ περίπτωση Αγίου Παντελεήμονος Καμινίου Ύδρας)

Ανω αριστερά : Ναϊσκος Αγίου Παντελεήμονα (φωτο του συγγραφέα 1978), μέση (η περίοδος της "Κοτετσικής επέλασης")(2006), δεξία :τα πρώτα μετα-κοτετσικά κεραμίδια αμέσως μετα τα 40 της αποβίωσης του "ιδιοκτήτη" (2008-παρόν ), και κάτω, ο Ναϊσκος μετα την εξαφάνιση του ιερου......

7. Αλόγιστη δενδροφύτευση , ιδίως πεύκων κτλ. σε ακατάλληλες και απόκρυμνα βραχώδεις περιοχές εφαπτόμενες δημοσίων οδών, οπου ο κίνδυνος διασάλευσης της "ηρεμιας" των βράχων και αποκόλησης τους λόγω της επενεργειας των ριζών, καθώς και παρεμπόδισης κυκλοφορίας απο τα χαμηλότερα κλαρια των μετα την επιτυχή βλάστηση δέντρων. Ολα πρέπει να γίνονται μετα απο κανονικη μελέτη απο "αρχιτέκτονες του τοπίου" ή αλλους ειδικούς, και οχι με βάση τον "ετσιθελισμό" δημάρχων ή της τυχόν κατά τόπους ευδοκιμούσας παραζάλης μιάς κακώς εννοούμενης "οικολογίας" , του συνδικαλισμού και του τοπικιστικού τραμπουκισμού .

Ανω: Και αν μεγαλώσει, τα κλαριά του θα εμποδίζουν τα αυτοκίνητα ενώ κάτω : παρά τα έξοδα και τη φροντίδα για την υδροδότησή του, το σιδερένιο κατασκεύασμα της ΔΕΗ ( αναρμόνιστο - αν και "ελληνοπρεπες" και με αέτωμα μάλιστα !) , θα φαίνεται κάτω απο τον κορμό του ενώ η δυναμική του συνόλου βραχου-μύλου θα μετριαστεί. Κάτω δεξιά , τα άμεσα αποτελέσματα της αλόγιστης δενδροφύτευσης, απο την οποία κανείς δεν φαίνεται να μαθαίνει...! Η αρχιτεκτονική του τοπίου, ακόμη και του "ελεύθερου" Ελληνικού, ειναι πολύ "ευαίσθητη", απαιτεί "εξειδικευμένο" σχεδιασμό, ειναι δε επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια οταν αφορά δημόσιους χώρους και αφήνεται σε "ερασιτεχνικούς" και πρόχειρους χειρισμούς.....

8. Αλόγιστη συσώρευση και αποθήκευση υλικών μετα το πέρας οικοδομικο-εργολαβικών εργασιών, εστίες περιβαλλοντικής και οπτικής ρύπανσης, επικείμενος κίνδυνος πυρκαϊάς, επικείμενη πρόκληση ατυχημάτων σε περίπτωση σεισμού ("δημόσια ασφάλεια").

9. Οικειοποίηση Ιστορικών Δημόσιων υπαίθριων χώρων (νομίμως εκχωρηθέντων απο τον Δήμο για αναψυκτήρια, μπάρ, κτλ.) που εχουν εξελιχθει σε διευκολυντήρια της βιομηχανίας "Γάμων", με μακροχρόνιες χωροψυχολογικό-καταπατητικές επιπτώσεις, . Τα ανωτέρω, σε ορισμένες περιπτώσεις , εστω και για μικρά διαστήματα της λειτουργίας τους, αποστερούν το δικαίωμα απόλαυσης των ιστορικών χώρων που εχουν έρθει να τους επισκεφτουν απο τα πέρατα του κόσμου . Απο την άποψη της χωροψυχολογικής καταπάτησης και του ευρύτερων χωροψυχολογικών θεμάτων "ιδιοκτησίας" και "ιδιοποίησης" που δημιουργούνται απο τις ανεξέλλεγκτες δραστηριότητες των "ευνοουμένων" επιχειρηματιών, οι κατα περιστάσεις "φυσικες απαγορεύσεις προσπέλασης" που παρατηρούνται σε τοπικό επίπεδο, δεν διαφέρουν στο ελάχιστο, απο τις κατα καιρούς "για ιδιωτικους λόγους στιγμιαίες" καταπατήσεις εθνικών ιερών χώρων , οπως π.χ. της Ακρόπολης , απο ορισμένα συνδικαλιστικά όργανα (π.χ σύλλογοι φυλάκων αρχαιολογικών χώρων) ή πολιτικες ομάδες...

Ιστορικά Ελληνικά τοπία στην Δωρικο-επαναστατικο-απελευθερωτική του ευρωστεία(τριτη και τέταρτη σειρά φωτογραφιών), για την οποία προγραμμάτισαν και πλήρωσαν οι επισκέπτες μας - "όνειρο ζωής" για πολλούς , και που δυστυχώς στις συγκεκριμένες μέρες των πάρα πάνω φωτογραφιών (ολες του συγγραφέα) , για ορισμένους απ'αυτούς κατέστη αδύνατο να τα επισκεφτουν, λόγω μερικών άλλων κερδοφορικά ή και με πολιτική "κουφιοκεφαλίαση" προσανατολισμένων.....

Για ορισμένα απο τα ανωτέρω απεστάλησαν κατα καιρούς σε πολιτικούς και Δημάρχους , βιβλία του γράφοντος αλλά και λεπτομερείς βιβλιογραφικες αναφορές και πολεοδομικοί κανονισμοι απο την διεθνή εμπειρία.

Σημείωση / Προτροπή : για περισσότερα σχετικά με ολα τα ανωτέρω , ιδίως σε ότι αφορά την «εργολαβο-μηχανικίστικη» νοοτροπία της πεπατημένης του Ελληνικού μας Laissez faire και προχειρότητας, διαβάστε το βιβλίο μου «Κατωπεριμενώματα : Κριτική του Μετά-αρχιτεκτονικού Χώρου» , εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ , Βαλτετσίου 53 , Αθήνα 2007 - τηλ : (210)380-20 40)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"σκαλί νο. 8"

Αρχιτέκτων Α.Κ.Αντωνιάδης, 1986-87

Ολες οι φωτογραφίες που υποστηρίζουν και κοσμούν το παρόν είναι του και απο τον ιδιο τον συγγραφέα

Ανάρτηση :30-8-2010

BACK